Running in the dark

..zie http://fromutrechtwithlove.blogspot.nl/2013/06/running-in-dark.html voor mijn blog!

zwoegen in de polder

Zondag 2 juni mochten we ons melden in Almere voor de tweede wedstrijd van het eerste divisie circuit. Een OD in de polder, dat ligt mij bij voorbaat stukken beter dan een sprint. Slechts een week na Weert, voor een normale triatleet is dat voldoende hersteltijd maar ik als diesel was toch wel wat van slag de hele week (spierpijn, heel erg vermoeid). Afijn, zo'n OD zou me vast goed doen en hopelijk minder hersteltijd vergen (er mag nog wat trainingsarbeid verzet worden voor mijn andere doelen!).

Het zwemparkoers van 1,5KM bestond uit twee ronden waarbij je uit/in het water mocht halverwege. Ondanks dat het weer wat aangenamer was geweest in de week voorafgaand aan de wedstrijd, was het water toch nog flink koud. Verder stond er een fikse bak wind, kortom korte golfjes schuin op het parkoers. Een strandstart deze keer wat altijd erg leuk voor de supporters is en voor ons was het keihard het water inrennen en weg zwemmen om zo snel mogelijk warm te worden. Zwemmen ging weer goed, beide ronden vlak gezwommen en het ging sneller dan verwacht. Het water uit en rennen naar het parc fermee, daar aangekomen zocht ik steun bij het fietsenrek - ik was helemaal dizzy van het geklots van het water. Ik kon geen evenwicht houden dus het duurde even voor ik mijn wetsuit uit had. Fiets aan de hand en rennend naar het parkoers - deze keer met fietsschoenen want ik mocht 40KM draaien. Vier keer heen en weer over de dijk, tegenwinds weg en voor de wind terug. Ik had er wel oren naar, polder ligt mij wel. Maar helaas, vandaag zat er pap in de benen en kwam ik niet op gang. Na de 2e ronde kreeg ik te horen: "Het warm fietsen is voorbij, nu ga je stampen." Hmm, mijn benen reageerden er niet op en ik werd voor mijn idee aan alle kanten ingehaald door fietsers die er helemaal niet snel uitzagen. Ik had er flink de balen van maar mijn fietsbenen kwamen gewoon niet op gang. Nu was het zaak om mentaal te schakelen dus ik ging in gesprek met mezelf; laat ik me uit het veld slaan of haal ik er voor dit moment het beste uit en ren ik iedereen naar de filistijnen? Dat laatste klonk me wel aantrekkelijk in de oren. Er kwam een einde aan de 40KM en ik had me niet gek laten maken - het lopen kon beginnen, heerlijk. En inderdaad, even warm lopen maar in elke ronde (totaal 10KM) ging ik een tikje harder en ik kon concurrentes inhalen. Clubbies Roos en Edith deden helemaal goede zaken vandaag dus we mochten ons melden op de hoogste trede van het podium!

Almere OD (Z 1,5; F 40; L 10): 2:29:26

sprinten in Weert

Zondag 26 mei eerste divisie teamwedstrijd in Weert. Op het program stond een sprint die we individueel moesten afleggen en een relay over een heel kort parkoers. De dagen ervoor werd er hevig gespeculeerd of er wel of niet gezwommen zou worden; het water was redelijk van temperatuur maar de buitentemperatuur was behoorlijk laag. Op de zondag werd besloten dat we toch gewoon mochten zwemmen - gelukkig maar, we zijn immers triatleten.
Eerste onderdeel dus 750m zwemmen; gelukkig was de zwemstart snel en hoefden we niet te lang in het koude water te wachten. Meteen een getrek/gesleur van triatletes en enorm gespetter - denk maar aan een wasmachine. Door de kou werd ik wel meteen op scherp gezet - hard zwemmen om het warm te krijgen. Uit het water gekomen hoorde ik dat ik voor in het veld lag; kortom, ik had goed gezwommen. 

Toen de fiets op, fietsshirt lange mouw aangetrokken en tegenwinds weg op een rechthoek van ruim 5KM, terugweg dus deels wind mee (uiteraard nooit zo veel als dat je tegen had). Vier keer de ronde draaien - ik was redelijk voor in het veld het water uit maar op de fiets kwamen er toch wat dames voorbij gestoken, per ronde ging ik wel iets beterder draaien maar helaas niemand ingehaald qua klassering. Snelle wissel (want met loopschoenen gefietst) en in wisselzone al een dame ingehaald en bij het lopen nog een paar dames ingehaald. In de laatste km haalde ik een clubgenote in (startte in ander team) en heel even bleef ze hijgend in mijn voeten hangen maar iets verder werd het geluid minder, tot zo'n 500m voor de finish dus ik was verbaasd dat ze terug kwam maar het geluid kwam wel erg snel dichterbij..bleek het teammie Edith te zijn die voor paar honderd meter voor de meet nog over mij heen denderde. Ik 7e, Edith 6e en Roosje had niet helemaal haar dag (kreeg haar helm niet vast bij weggaan en niet los bij terugkomen) en werd 14e. Coach Kees stond aan de zijlijn de scores bij te houden en was in z'n geheel niet ontevreden - wij en ook de heren hadden goed gepresteerd. Tussenstand na de individuele sprint was Hellas heren 1e positie en wij 2e positie. Als we in de relay (superkorte sprint) eerste zouden worden, dan zouden we op de hoogste trede komen. Heren moesten consolideren. 
Afijn, voor de 200m zwemmen werd wetsuit verplicht gesteld en ik mocht als eerste aan slag. Ik had een waterstart dus mocht opzwemmen naar startlijn en daar weer even dobberen. Gelukkig ging ook deze start soepel en met minder dames in het water was het wasmachine-effect ook stukken minder. Ik zwom me de blubbers, deels ook omdat het toch wel venijnig koud was in het water en uiteraard voor het teamresultaat. Als 4e kwam ik het water uit, daar was ik weer tevreden mee; fietsen was nu een ronde en wederom tegenwinds weg maar vanaf het eerste moment kon ik groter verzet draaien en de kramp kon ik beter reguleren en op terugweg kon ik vlakbij nummer drie komen. 

In het parc fermee ben ik nummer drie voorbij gerend (haha - tis een wedstrijd) en hophop het loopparkoers op. Een heen/weer stuk van 1km, sjonges dat was best een lang stuk maar gelukkig kon ik weglopen van nummer 4 en iets dichterbij nummer 2. Edith aangetikt en uitgehijgd. Edith kon op de loop opschuiven naar positie twee en die kon Roosje vasthouden. Team dat eerste was, was echt beter dan wij dus geen schande..we hebben het allemaal naar ons zin gehad en ons uiterste best gedaan. Big smiles op het podium dus!!

Weert 1/8 triatlon individueel (Z 750, F 22,4, L 5): 1:25:25
Weert teamrelay (Z 200, F 5,6, L 1): 21:46

Let's go Xtreme Costa Brava Running

Blanes, je kent deze Spaanse badplaats vast wel van tv/verhalen of uit eigen ervaring. Costa Brava staat bekend om het uitgaansleven en niet zo zeer om de mooie wandel/hardloopomgeving. Maar na het rennen van de CBXR (Costa Brava Xtreme Running) denk ik daar geheel anders over.. wat een prachtige, grillige kust! 

Het parkoers van deze meerdaagse liep in 3 etappes van Blanes naar Portbou (net onder Frankrijk). 

Dag 1 was een etappe voor zowel de meerdaagse lopers als voor de daglopers; 25KM van Blanes naar Tossa de Mar. De crux zat 'm in de staart waar we ons nog een technische afdaling voorgeschoteld werd. Voor mij gold deze dag als een opwarmdag. Niet teveel schade oplopen en relaxed de route afleggen - ik ben er na deze dag nog lang niet.. Het traject was vandaag dus behoorlijk gevuld met lopers, veelal ook onervaren lopers. In de loop van de KMs kon ik steeds meer mensen inhalen - altijd goed gevoel maar ik moest hierdoor niet te hard willen gaan lopen.. Het was een mooie etappe, waarbij we door twee botanische tuinen liepen en in de laatste KM mochten we nog door de muur van een fort klauteren. Supertoffe aftrap voor de meerdaagse.

De nacht bleef ik in Tossa (finishplaats) slapen in een 4sterren hotel. Fiks buffet voor diner en nog fikser voor ontbijt - wat ik uiteraard wel kon gebruiken (ondanks alle donuts die ik bij de verzorgingsposten verorberde).

Dag 2 werden we 's ochtends met de bus naar Sant Feliu gebracht. Startboog stond klaar, muziek stond aan en de sfeer was gemoedelijk. Vandaag werden er zo'n 135 mensen weggeschoten. Doel was om deze hele dag te genieten, geen enkel moment afzien want het is pas dag twee. Het lukte met goed; wisselend landschap, mooie klims en vette afdalingen..ik verveelde me geen moment en de tijd vloog voorbij. Finishen op de camping bij Torroella de Montgri was niet bijster bijzonder - laatste 5KMs over het strand hadden ze achterwege kunnen laten, maar desalniettemin ik had een toffe dag gehad! Met de bus mochten we weer terug naar het hotel. 's Avonds voelde ik het al, deze dag zou ik niet pijnvrij overleven. Maar ach, wat is pijn..spierpijn van het afdalen was het enige wat ik had en uiteraard was ik mega-stijf. 's Avonds terug naar het hotel - koude douche gepakt, gegeten en heel rap het bedje in want ik voelde de vermoeidheid behoorlijk.

Dag 3 pakten we weer de bus. Vandaag zouden we van Roses naar eindbestemming Portbou lopen. Doel van vandaag was finishen, waarbij ik er vanuit ging dat ik vandaag toch echt wel minder leuke momenten zou hebben. Maar nee, ik vond alles fantastisch - zelfs de steile klauterklim in de laatste KMs vond ik geweldig. De route was zo gaaf en de dorpjes zo leuk - ik was constant aan het genieten. Ik genoot zo erg dat ik ook wel erg lekker doorliep. Een uur eerder dan ik zelf verwachtte liep ik al onder het finishdoek door. Stond ik na dag 1 nog als 10e in de resultaten, ik eindigde als 5e! En ja, ik was nog in staat een finishsprongetje te maken! Wat een prachtige meerdaagse - steile klimmetjes, zigzaggend over boulevards, kiezelstrandjes, single tracks door struikgewas, trappen (enorm veel trappen), technische afdalingen en dan die uitzichten onderweg.. Kortom, enorm genoten!

Speciaal dank aan Inge - supporter/coach/vriendin, het was fijn haar erbij te hebben! 

Filmpje: http://www.youtube.com/watch?v=NgxHarxwY1k met mij smiling in het paars op 0:59 en 2:06!

Costa Brava Xtreme Running: dag 1 25KM,1500hm in 3:20:01, dag 2 53,5KM, 2100hm in 8:08:49 en dag 3 53 KM, 1580hm in 7:29:08. Gelopen op de Salomon S-Lab Sense Ultra, met de rugzak Salomon advanced skin S-Lab 12.

Vlaanderen - here we go!

Een week na Limburgs Zwaarste (waar ik het echt zwaar had - te merken aan de spierpijn van de gehele week) stond ik op zondag 28 april aan de start van de Loop van Vlaanderen (1e editie). 50KM zou ik deze keer afleggen waarbij er 3x de Koppenberg getrotseerd mocht worden. De avond ervoor met de trein+fiets afgereisd naar Oudenaerde. Dat betekende dat ik pas op een comfortabel tijdstip hoefde op te staan om op tijd bij de start te zijn. Ondanks de spierpijn van de week ervoor had ik reuzezin in deze loop. Zonnetje scheen een klein beetje door de wolken en ik was erg benieuwd naar het parkoers - die deels over het traject van de Ronde van Vlaanderen ging. 

Er werd gestart en gefinisht in het centrum van Oudenaerde. Het parkoers doorkruiste de Vlaamse Ardennen en bevatte de legendarische hellingen uit de Ronde van Vlaanderen: onder andere de Paterberg, Koppenberg en de Oude Kwaremont. Deels over kasseien, deels onverhard en overal goed aangegeven. Genoeg lopers ook onderweg om te zien dat je de goede kant op rende. 
Fantastisch weer en prima verzorging onderweg. Toch vond ik het ook deze keer weer lekker zwaar, mooie trainingsKMs dus op weg naar Spanje en uiteindelijk Rondje Berg.


Loop van Vlaanderen: 50KM met 925hm in 5:49:07 en 3e in mijn categorie, gelopen op de Salomon S-Lab Sense Ultra en voor het eerst met de rugzak Salomon advanced skin S-Lab 12 (fantastisch!). 
Finishvideo vind je hier.

Limburgs Zwaarste: present

Zaterdag 20 april stond ik met Chantal (zie ook fromutrechtwithlove.blogspot.com) aan de start van Limburg Zwaarste. Chantal vertrok voor de 80KM en ik een paar uur later voor de 60KM. Het was perfect loopweer, zonnetje die met enige regelmaat door de bewolking prikte, verkoelende wind die vooral bovenop de heuvel te voelen was en verharde trails waardoor onze schoenen niet in modderklompen veranderden. 

De woensdag ervoor was ik uit Marokko teruggekomen van een fietsvakantie. Supermooi gehad maar helaas waren de geplande loopkilometers er wel wat bij ingeschoten (te laat, onveilig en andere smoezen). Dus ik wist dat de 60KM eigenlijk wat te ver voor me gegrepen waren; maar tja, Rondje Berg in augustus/september lonkt dus ik moet de kilometers gaan maken. Mijn langste loop in de weken ervoor was twee uur, dus jawel, na 2,5 uur vond ik (en vooral mijn lichaam) het steeds minder plezant om heuvelop en heuvelaf te stampen. Maar ik keek goed om mij heen en genoot van de omgeving - Limburg is mooi! In de laatste KMs werd ik voorbij gestoken door een Belgische dame, ze liep er nog fris en fruitig bij terwijl ik steeds langzamer voort ging vanwege de zere benen. Hmm en toegegeven, misschien was het ook niet helemaal slim geweest om de avond ervoor bij Kasteel  Erenstein uitgebreid te dineren met wijnarrangement..

Limburgs Zwaarste 60KM met royaal 1700hm in 7:43uur op de Salomon Sense Ultra; 2e dame.

Bonjour Maroc

Het zat al langer in de planning, na een Transpirineos en Transalp werd het tijd voor een Transatlas. Op de fiets door de Marokkaanse Atlas trekken dat leek ons (Martine en mij) fantastisch. Vorig jaar zomer kregen de plannen meer vorm door twee fietsgenoten die er ook wel oren naar hadden. En zo kwam het dat we op 31 maart met z'n vieren naar Marokko afreisden.

Fietsen in kartonnen dozen verpakt en gevlogen op Fez. Reisplanning was om bus te pakken het gebergte in, richting zuiden fietsen, een keer richting zandduinen doorsteken en eindigen aan de kust om te golfsurfen. Meer stond er niet op het verlanglijstje en meer was er ook niet voorbereid - soms kan iets ook heel simpel zijn.

Eerste avond kwamen we in Midelt aan - daar legden we onze kaarten op de eettafel en meteen werden we geholpen met het vinden van de weg. Marokkanen bemoeien zich graag met je en zijn erg behulpzaam - we wisten dus goed was ons de eerste dag te wachten stond qua route en weg. Zonnetje scheen goed en vol spirit reden we door het landschap - onze ogen uitkijkend naar al het moois.

Van Midelt op dag één, gingen we naar Tounfit - prachtige rit via Cirquite de Jaafare. 

In Tounfit konden we de eerste buitenband laten repareren - ons mannetje van de auto-reserve-onderdelen wist er wel raad mee. 

Het liefst hadden we een nieuwe buitenband gehad, maar het nadeel is dat we met 29" reden en dat is net te nieuwerwets voor het berggebied. Maar de reparatie zag er goed uit dus we hadden er wel vertrouwen in.

Van Tounfit reden we naar Agoudim. Telkens als we in een dorp kwamen, vroegen we naar de overnachtingsmogelijkheden onderweg. Er was namelijk een tweede buitenband met problemen - deze hebben we zo goed als mogelijk zelf gerepareerd maar 100% vertrouwen hadden we er niet in. In Agoudim zou er een 'auberge' zijn. In een kleine sneeuwstorm kwamen we in het dorp aan. We hadden nog niet in de remmen geknepen of het halve dorp stond om ons heen. Ja, er was wel iemand die ons naar een overnachtingsplek zou brengen. Het bleek dat hij ons meenam naar huis. Nu zouden we het dus meemaken, slapen bij een berber! We werden ontvangen in de huiskamer/keuken/slaapkamer. 

Al snel werd er koffie/thee gezet en kregen een snack - gebakken roerei en brood, heerlijk om weer warm te worden en uit de natte sneeuw/regen te zijn. Na deze snack werd onze slaapkamer in gereedheid gebracht - dekens op de grond, dekens voor over ons heen en we mochten vooral goed tegen elkaar aan kruipen want het kon nog wel eens koud zijn 's nachts.

Inderdaad was het behoorlijk fris maar met vier dekens onder je en vier dekens boven je kun je het aardig warm houden. De volgende ochtend in het dorpje wat etenswaren gekocht (repen en biscuit). De winkel was nog niet open, maar 'ons-kent-ons' in het dorp dus onze vriend trommelde zijn vriend van de winkel op. Ook kochten we een pak penny wafels om uit te delen aan de schare kinderen die zich inmiddels om ons heen verzameld had.

We vertrokken in de natte sneeuw en fikse wind, alle laagjes kleding dus aan om de pas van vandaag (2400m) te passeren. Rustig aan trapte we aardig wat KMs weg, genietend van de mooie omgeving en telkens veranderde landschappen. Imilchil aangetikt om te informeren of er 29" buitenbanden te koop zijn; maar helaas, er werden veel fietstrekkings hier vandaan georganiseerd maar geen grote buitenbanden te koop. Tegen het einde van de middag kwamen we aan bij een kasbah in Agoudal. De geiser werd voor ons aangezet zodat we heerlijk warm konden douchen. Avondeten bestond weer uit tazine van groenten, vlees en aardappelen. Beetje lezen en we kropen al weer snel onder de wol; het was een heerlijke en mooie dag geweest met zon.

Zo mooi als de dag eindigde, begon de volgende dag niet. Het sneeuwde en er was een fikse wind. Vandaag zouden we een pas van 2700m over gaan, niet echt het meest ideale weer. Tegen de sneeuw en wind in boksend kwamen we op het hoogste punt; hiervandaan ging het met recht alleen nog maar naar beneden. De wind was echter toegenomen, zodat we wind mee/tegen/zij hadden tijdens onze afdaling. We waren totaal verkleumd op de top maar een paar honderd meter lager was het al snel weer aangenaam; aan deze kant van de berg scheen de zon. Het was heerlijk om zoveel laagtemeters te maken en steeds meer de warmte in te rijden; langzamerhand konden we wat laagjes uit trekken.

Deze dag zat vol extremen, van kou naar warmer, van hoog naar laag, van zand naar oase, van berg naar gorges - alles prachtig. We reden de Gorges du Todra vanaf de noordkant in - onze monden bleven van verbazing open staan; dit was werkelijk zo mooi en betoverend.

Na zo'n geweldige dag vonden we onderdak in een supermooie kasbah, gelegen aan de oase in Tineghir. Perfecter konden ze het niet maken..

Het ontbijt konden we in het zonnetje nuttigen op het dak - uiteraard wel met factor 50 ingesmeerd want we hebben geleerd van de eerste dag (verbrand op niet-ingesmeerde plekken...). In de stad deden we onze inkopen voor onderweg en vroegen we rond voor de afslag naar Iknioun. Borden zijn er niet altijd en een weg heeft vele zijwegen.

Het weer was goed dus de benen konden we laten bijbruinen. Route was mooi - met mooi klimwerk waarbij we toch zeker niet moesten vergeten achterom te kijken. We waren zo aan het genieten dat we eigenlijk niet echt aan het doorrijden waren. Iknioun lag uiteindelijk ook iets verder dan gedacht dus we kwamen daar pas tegen zessen aan. Rondvragen naar een auberge leverde het antwoord 'non' op. Zelfs bij het café dat aangeduid werd met een bord "hotel-café" waren er geen slaapplekken. Een Marokkaan die op Kanaleneiland had gewoond wilde ons wel helpen Een oom van een broer van een achterneef of was het een kleinzoon, afijn hij wist wel iemand die ons met een busje naar Boudaime kon brengen; de eerstvolgende plaats waar er zeker slaapplaats was en dat te bereiken was binnen acceptabele tijdspanne. Jammer maar meer zat er niet in - dus we laadden onze fietsen achterin en namen, beetje balend, plaats op de stoelen. In het donker arriveerden we in Boudaime, waar we gelukkig snel een betaalbaar hotel vonden zodat we ons konden opfrissen en dineren. 

Het diner viel bij de mannen helaas niet zo best dus werd er de nacht deels op toilet doorgebracht. Dat betekende dus dat we niet zouden fietsen die volgende dag. 

Het zonnetje was lekker op het dakterras, de boeken lazen lekker weg en een rondje hardlopen zat er wel in voor diegenen die nergens last van hadden. De mannen bestudeerden deze dag het plafond erg aandachtig in de hoop dat het de volgende dag ingeruild kon worden voor een ander uitzicht in de avond. Helaas, waren we iets te optimistisch dus bleven we nog een dagje hangen. Een fietstochtje naar die andere beroemde Gorges du Dadès, was te behappen voor de fitteren onder ons.

Dag erop was het toch echt over met het plafondstaren; de rugzak werd ingepakt en we gingen weer en route. Voor de sterkeren onder ons betekende dat een lichtgewicht fietstochtje naar Iknioun (terug richting het dorp waar we de route verlaten hadden).

Na het aansluiten van de anderen, konden we door naar de pas voor de afdaling naar N'kob. De zon brandde goed, bidons waren goed gevuld en de route was weer fantastisch mooi.

Timing was nipt goed, tegen schemer kwamen we in de stad aan. Snel een hotel zoeken; het werd er eentje waarbij de kamers nog snel schoongemaakt moesten worden. De tocht was wat langzamer gegaan dan gedacht want twee van ons waren er toch niet helemaal best aan toe. Net niet fit om lekker door te trappen en ziek genoeg om elke stop de kant in te gaan. Soep werd weer besteld en een goede nachtrust zou wonderen doen. We waren inmiddels aangekomen aan de oostkant van de Atlas en de grote beklimmingen zouden we niet meer tegenkomen. Ons doel was nu om door woestijngebied door te steken naar Zagora om een tochtje naar de zandduinen te kunnen maken.

Er werd weer een korte rit ingelast om energie op te doen; van N'kob naar Tazzarine.

Onderweg onze kettingen gesmeerd, foto's genomen en 's middags waren we al ter plaatse. Een restaurant opgezocht om te eten en aldaar naar slaapplaats gevraagd. De eigenaar wist wel een kashbah - binnen tien minuten kwam er een Marokkaan met brommertje aan om ons mee te nemen. Dat vinden wij zelf niet zo heel prettig (Hollanders willen het graag zelf regelen en in de hand houden), maar afijn nadat we onze lunch op hadden zijn we hem achterna gefietst. Hij was de eigenaar van een kashbah die in aanbouw was; je kon in een tent of in een enorm grote ruimte slapen. Bij aankomst werd er meteen thee geschonken en het avondeten was overheerlijk. Kortom, weer een heerlijke stek.

Het was duidelijk dat we in woestijngebied waren; palmbomen en zand, veel zand.

Navraag over onze geplande route leerde ons dat het redelijk onhaalbaar was. Vooral omdat ik nu degene was die een halve nacht boven het toilet had gehangen. Een alternatieve route zetten we op de kaart en we stapten weer op. Het was behoorlijk warm maar door de wind voelden we niet echt dat we aan het zweten waren. Dorst hadden we wel constant dus dat was een signaal. Gedetailleerde kaarten hadden we niet van het gebied dus we fietsten een beetje op de gok. Met goed kijken naar het landschap dachten we aardig te weten waar we waren. Halverwege de dag hadden we het vermoeden dat we nog niet op de helft waren en ik was niet in topvorm en zou het niet nog zoveel uur volhouden. Het werd dus terug naar N'kob - bummer. Het plan werd opgevat om meteen door te gaan naar Zagora. Bussen gingen pas de volgende ochtend maar de bediende, van het hotel waar we eerder verbleven, wilde ons graag helpen. Hij had een vriend van een oom van een kennis van zijn achter...blabla. 

Een verlengde taxi kwam voor om ons+fietsen naar Zagora te rijden. Fietsen mochten op het dak, maar dat zagen we uiteraard niet zitten (dat loopt een partij te klapperen..). De chauffeur gaf aan dat het echt geen schade zou geven..en hij had gelijk, hij had een prima manier gevonden om de fietsen staand op het dak te zetten. 

Zagora was niet ons einddoel, zandduinen en de kust waren ons doel. 

En aangezien we allemaal uitkeken naar de kust om weer energie op te doen, regelden we een jeeprit via de zandduinen naar de kust. Het was niet de snelste route om via de woestijn te rijden, maar wat waren die zandduinen mooi! Niet te bevatten in een foto. Van de zandduinen ging de rit verder naar het zand van de kust. Het was een lange dag hobbelen in een snikhete jeep. We werden beloond met een appartement aan de 'boulevard'van Tagazoute - surfersparadise van Maroc. Heerlijk een paar dagen bijkomen en bijeten. We waren allemaal ziek en we hadden best wat KMs afgelegd op de ATB. Veel meer dan een beetje rondhangen, fietsen, boekje lezen, rennen en golfsurfen deden we dus niet. Een heerlijke afsluiting van een machtig mooie reis door het prachtige afwisselende landschap van Maroc. De mensen zijn erg sympathiek en willen je graag helpen. Veel gehoord: "très sportive", "bonne route", "bonne journée" en andere aanmoedigigen. We waren toch op z'n minst interessant met onze fiets + rugzak..